Ik was aan de slag in de tomaten. Toen zei de assitstent-werkleider dat ik niets deed. Ik heb me ver...... uit de naad gewerkt en waarvoor trouwens. Door mijn ziekte maak ik de verkeerde keuzes. Ik wou dat ik weer in het reguliere werk kon werken. Ik vind dit geen bal meer aan. Je wordt er erg ondergewaardeerd in je werk en complimentjes ho maar. Dit werk sucks . Mijn verstand stond er ook niet naar. Het wordt me soms allemaal te veel. Gelukkig heb ik mijn krantenwijk opgezegd en ik kan niet wachten tot het zover is. Niet meer om vier uur je nest uit. Lekker uitslapen enz. En iedere keer als ik mijn ex zie barst ik in tranen uit. Maar ik houd nog steeds van hem,maar moet hem nu eindelijk ook loslaten hoe moeilijk het ook is. Hij was mijn maatje en ik hoop dat ie dat voor altijd blijft wat er ook mocht gebeuren. Ik voel me soms zo ontzettend eenzaam. Wil je je vrienden opzoeken kunnen ze niet. Voor mij betekent dat een soort afwijzing terwijl dat helemaal niet zo is,maar ik denk het wel. Vreemd he?!
Groetjes J.
Subscribe to:
Post Comments (Atom)
2 comments:
Je zult het tog los moeten laten.
Je hebt de keuze gemaakt en je relatie verbroken. Ik denk wel dat hij je beste vriend wil blijven daar twijfel ik niet aan.
Post a Comment